Bosh sahifaga
Tasodifiy maqola:
qilishayotgan edi. Katta archa chirog'lar bilan bezatilgan va uning atrofida rangli mushaklar o'rnatilgan edi. Havo sovuq edi, lekin odamlarning issiq qonligi, bayramona kayfiyat, kutish hayajoni — bularning barchasi atmosferani iliq qilib ko'rsatardi.
Laylo va Botir olomonga aralashib ketishdi. Ular qo'l ushlashib yurardi va vaqti-vaqti bilan bir-birlariga qarashib jilmayishardi. Laylo Botirning yonida o'zini xavfsiz his qilardi — uning kuchli yelkasi, qat'iy yurishi, unga hurmat va mehr bilan qarayotgan ko'zlari, atrofdagilarni xavas bilan ularga qarab qo‘yishi, bularning barchasi qizni yanada baxtli qilardi.
Botirga qarab oldi, u jilmayib qo‘ydi. Shu jilmayishi, uni yanada suyukli ko‘rsatdi. Hozirgi dam, u Botir uchun hamma narsaga toyyor ekanligini his qildi... U Botirni qo‘llariga qattiqroq yopishdi. Botir yana jilmayib qaradi. Bir necha sonya, Layloning hayollari quyuqlashdi, ichida boshqa his paydo bo‘ldi. U yana tungi suhbatlar tasiriga tushdi. U Botirning tanasi qanday ko'rinishini tasavvur qildi — u hali uni ko'rmagan edi. Ular o'pishishgan, bir-birlarini quchoqlashgan, lekin bundan uyog‘iga o‘tishmagan edi. Lekin tunov kuni, tunda suhbatlar qizib ketgandi, Botir qizlik pardasiga tegay aloqa qilish taklifini berdi. Orqaga yaqinlik qilish, Laylo yo‘q demadi, ammo ho‘p ham demagandi, shunga qaramay Bitir buni rizolik o‘rnida qabul qilib, bazi rejalar bilan o‘rtoqlashgan bo‘ldi. Laylo o‘ylardi, Botir uni shunchaki bu kecha uni taklif qilmagan... U Botirga qarab oldi, yo‘q unda bu niyatiga olib boradigan hech qanday harakat bo‘lmadi... Balki hozircha. Lekin Laylo bilardi bu kecha nimadir o'zgarishi mumkin.
Soat yarim tunga yaqinlashmoqda edi. Odamlar archa yonida sanashni kutishayotgan edi. Botir Layloni belidan yengil quchib olgandi.Nima bo‘ldi? Laylo birdan tuyg‘ularini tizgini yo‘qotdi, u egildiyu Botirning qulog'iga pichirladi:
— Keling, bir oz nariroqqa o'tamiz, — dedi u. — Men siz bilan yolg'iz qolishim kerak.
Botir unga qaradi. Uning ko'zlarida savol bor edi, lekin savoldan ko'ra — qiziquvchanlik va yana boshqa boshqa tuyg‘ular uchquni. U bosh irg'ab, Layloning qo'lini mahkam ushlab, olomondan uzoqlasha boshladi.
Ular archa orqasiga o'tishdi — u yerda qor bosgan butalik bor edi. Bu joy qorong'u, insonlar ko‘zidan yashrin, lekin musiqa va odamlarning ovozi eshitilib turardi. Laylo Botirga qaradi va yuragining tez urganini his qildi.
— Botir aka, — dedi u va ovozi titrargan. — Men xaligi aytganizga roziman...
Botir ortiqcha so‘zsiz qizga yaqinlashdi. U Layloning yuziga qo'lini qo'ydi va uning sovuqdan qizargan yonoqlarini sezdi. Keyin u uni o'pdi — chuqur, ehtirosga boy o'pish. Laylo ko'zlarini yumdi va Botirning lablarini o'z lablarida his qildi. Bu o'pish avvalgidan boshqacha edi — bu o'pishda talab, ishtiyoq bor edi.
***
(Muallif: Men bu satrlarni yozayotgan paytda, yuragim tez ura boshladi, so‘z topolmay o‘ylanib qoldim. Chunki men Layloning his-tuyg'ularini tasvirlashga harakat qilyapman. Rosti men
Laylo va Botir olomonga aralashib ketishdi. Ular qo'l ushlashib yurardi va vaqti-vaqti bilan bir-birlariga qarashib jilmayishardi. Laylo Botirning yonida o'zini xavfsiz his qilardi — uning kuchli yelkasi, qat'iy yurishi, unga hurmat va mehr bilan qarayotgan ko'zlari, atrofdagilarni xavas bilan ularga qarab qo‘yishi, bularning barchasi qizni yanada baxtli qilardi.
Botirga qarab oldi, u jilmayib qo‘ydi. Shu jilmayishi, uni yanada suyukli ko‘rsatdi. Hozirgi dam, u Botir uchun hamma narsaga toyyor ekanligini his qildi... U Botirni qo‘llariga qattiqroq yopishdi. Botir yana jilmayib qaradi. Bir necha sonya, Layloning hayollari quyuqlashdi, ichida boshqa his paydo bo‘ldi. U yana tungi suhbatlar tasiriga tushdi. U Botirning tanasi qanday ko'rinishini tasavvur qildi — u hali uni ko'rmagan edi. Ular o'pishishgan, bir-birlarini quchoqlashgan, lekin bundan uyog‘iga o‘tishmagan edi. Lekin tunov kuni, tunda suhbatlar qizib ketgandi, Botir qizlik pardasiga tegay aloqa qilish taklifini berdi. Orqaga yaqinlik qilish, Laylo yo‘q demadi, ammo ho‘p ham demagandi, shunga qaramay Bitir buni rizolik o‘rnida qabul qilib, bazi rejalar bilan o‘rtoqlashgan bo‘ldi. Laylo o‘ylardi, Botir uni shunchaki bu kecha uni taklif qilmagan... U Botirga qarab oldi, yo‘q unda bu niyatiga olib boradigan hech qanday harakat bo‘lmadi... Balki hozircha. Lekin Laylo bilardi bu kecha nimadir o'zgarishi mumkin.
Soat yarim tunga yaqinlashmoqda edi. Odamlar archa yonida sanashni kutishayotgan edi. Botir Layloni belidan yengil quchib olgandi.Nima bo‘ldi? Laylo birdan tuyg‘ularini tizgini yo‘qotdi, u egildiyu Botirning qulog'iga pichirladi:
— Keling, bir oz nariroqqa o'tamiz, — dedi u. — Men siz bilan yolg'iz qolishim kerak.
Botir unga qaradi. Uning ko'zlarida savol bor edi, lekin savoldan ko'ra — qiziquvchanlik va yana boshqa boshqa tuyg‘ular uchquni. U bosh irg'ab, Layloning qo'lini mahkam ushlab, olomondan uzoqlasha boshladi.
Ular archa orqasiga o'tishdi — u yerda qor bosgan butalik bor edi. Bu joy qorong'u, insonlar ko‘zidan yashrin, lekin musiqa va odamlarning ovozi eshitilib turardi. Laylo Botirga qaradi va yuragining tez urganini his qildi.
— Botir aka, — dedi u va ovozi titrargan. — Men xaligi aytganizga roziman...
Botir ortiqcha so‘zsiz qizga yaqinlashdi. U Layloning yuziga qo'lini qo'ydi va uning sovuqdan qizargan yonoqlarini sezdi. Keyin u uni o'pdi — chuqur, ehtirosga boy o'pish. Laylo ko'zlarini yumdi va Botirning lablarini o'z lablarida his qildi. Bu o'pish avvalgidan boshqacha edi — bu o'pishda talab, ishtiyoq bor edi.
***
(Muallif: Men bu satrlarni yozayotgan paytda, yuragim tez ura boshladi, so‘z topolmay o‘ylanib qoldim. Chunki men Layloning his-tuyg'ularini tasvirlashga harakat qilyapman. Rosti men
РЕКЛАМА
0 / 3
